25 jaar alweer… Al zolang klus ik aan onze boot en nu mag ik deze ‘kluservaringen’ delen met anderen. Ik zal nooit zeggen dat ik alles weet en dat mijn manier de ‘beste’ is, dat zou bijzonder onverstandig zijn. Maar ik heb wel genoeg geleerd om te weten wanneer ik welke vraag aan wie moet stellen. En met elke vraag word ik ook zelf weer wat wijzer. Hoe het vergaren van deze kennis tot stand is gekomen? Het begon met een ziekte, een ziekte die ‘Bootjes-varen’ heet.
Een paar dagen na de beruchte aanslagen in 2001 kochten wij onze huidige boot, een zwaar verwaarloosde Doerak uit 1974. Een mooi vintage schip met authentieke vibes uit de vroege jaren ‘70 zou haar het beste omschrijven. Inclusief de stoffering en laklagen uit datzelfde jaar. Hetzelfde gold overigens ook voor de technische installatie, die schreeuwde 1974…
Voordeel is wel dat alle originele en authentieke elementen die bij een Eista Doerak horen aanwezig waren. Een mooi klusproject waardoor we, mede door het ontstane geldgebrek (we hadden immers een boot gekocht) het merendeel zelf zouden gaan aanpakken… En zonder kennis van scheepstechniek en met een paar rechterhanden gingen we aan de slag.
Overal en nergens zijn we gaan vragen voor advies, om de Doerak weer als nieuw te maken. Leuke leermomenten, creatieve ideeën en mooie ervaringen zijn daaruit voorgekomen, net als goede vriendschappen. Zo is de hydraulische cilinder van het roer gereviseerd door dezelfde firma die destijds landingsgestellen maakte voor Boeing. De stoot- en schuurlijsten zijn gemaakt van traproeden die we bij het oud vuil vonden, om maar een paar voorbeelden te noemen. Ook alle fouten hebben we minstens twee keer gemaakt waarbij het gezegde “bloed, zweet en tranen” letterlijk en figuurlijk realiteit is geworden.
Voordat je het weet zijn er 25 jaar voorbijgegaan, bij elke klus heb ik er met mijn neus bovenop gestaan en ervaring opgedaan zodat ik, na jaren proberen de meeste klussen zelf kan doen. Zo heeft de elektrische installatie geen geheimen meer voor ons. Aan boord hebben we zelf de 12, 24 en 240 volt installaties aangelegd (gekeurd en wel). En ook het meeste houtwerk is nu met veel ellebogenzweet weer in -zover als mogelijk- oorspronkelijke staat teruggebracht.
Het enige waar we afscheid van hebben moeten nemen is de motor. Hoewel de Peugeot Indenor onlosmakelijk verbonden is met schepen uit de jaren ‘60 en ‘70 van de vorige eeuw, was betrouwbaarheid voor ons belangrijker dan de nostalgie.
Jeroen Keijsper