In juli 1969 ben ik geboren in Hendrik Ido Ambacht, gelegen aan de rivier de Noord in de provincie Zuid-Holland. Als jongste telg van het gezin bracht ik de eerste 10 jaar van mijn kindertijd de zomervakanties door in Kamperland in Zeeland, samen met mijn broer en zus en onze ouders. Het vakantiegevoel begon zodra we met z’n vijven in de azuurblauwe Peugeot 304 over het Haringvliet en daarna over het Grevelingenmeer reden. De heerlijke geur van de uienvelden vulde op een gegeven moment de auto en net vóór Kamperland prikkelde de geur van de grasdrogerij mijn zintuigen. Deze fijne geur was het teken dat we er bijna waren.
Elk jaar huurden mijn ouders daar een klein oud huisje. Het was een voormalige smederij en was spartaans ingericht, maar voor ons was het een klein paradijsje met een echte waterput op de patio. Het lag vlak bij het Veerse Meer en bij het Noordzeestrand De Banjaard. Mijn broer, zus en ik sliepen op de grote zolder en ’s nachts scheen het licht van een vuurtoren naar binnen. Het licht van de vuurtoren door het kleine raam van de zolder vond ik heel bijzonder.
Het Noordzeestrand De Banjaard 1970
Het was een onbezorgde tijd in een provincie waar voor mijn gevoel de zon altijd schijnt. De enige boot die mijn ouders hadden was een kleine opblaasboot. Later kochten ze een grotere versie waar wij als gezin in pasten. Veel plezier hadden we met deze boot op het Veerse Meer. In die tijd is er een piepklein zaadje gepland voor het leven aan en op het water. Nog steeds herinnert de zilte geur van de zee aan die fijne tijd.
Mijn vader had nog een boek van De Kameleon uit zijn kindertijd en voor ik het wist, raakte ik als jonge jongen verslaafd aan de verhalen van Hielke en Sietse Klinkhamer. Deze olijke tweelingbroers beleefden prachtige verhalen met hun stoere snelle Kameleon op een meer ergens in Friesland. Ik mijmerde toen al over het hebben van een eigen stalen boot zonder poespas. Door die stoere verhalen werd ‘varen’ voor mij een synoniem voor vrijheid. Destijds kreeg ik voor mijn verjaardag meestal wel één of twee boeken met nieuwe verhalen om bij weg te dromen.
Het Noordzeestrand De Banjaard 1975
Nieuwjaarsdag in Veere 2024
Toen ik een jaar of tien was, kregen mijn ouders zin om Duitsland te verkennen. Het Sauerland met z’n prachtige meren en glooiend landschap was een prima alternatief. Mensen in kano’s en rondvaartboten genoten op de Biggesee van hun bestaan. Ik nam het allemaal in me op. Later gingen we naar de Rijn en Moezel. Boppard en Rüdesheim aan de Rijn en Cochem en Bernkastel-Kues aan de Moezel zijn een paar van de vele mooie plekjes die dit gebied te bieden heeft. Twee rivieren met een totaal ander karakter met vele prachtige kastelen en burchten met uitzicht op de rivier. De geuren van de rivieren verankerden zich in mijn ‘systeem’. De Titisee in het Zwarte Woud mag ook niet ontbreken op mijn lijstje van fijne herinneringen.
Zuid-Holland is een provincie met een complex netwerk van rivieren, rivierarmen en kanalen. Gedurende de eerste 30 jaar van mijn leven was er altijd wel een rivier in de buurt. Een groot deel van die tijd bracht ik op school en met vrienden door op het eiland van Dordrecht. Bij het oude centrum van Dordrecht komen drie rivieren samen: de Beneden-Merwede, de Noord en de Oude Maas. Dit drierivierenpunt is het drukst bevaren waterknooppunt van Europa.
Vanuit Hendrik Ido Ambacht fietste ik drie jaar lang over de brug van Zwijndrecht over de Oude Maas naar Dordrecht richting de MEAO en daarna ging ik vele jaren (op m’n Puch maxi) met mijn Dordtse vrienden naar de kroeg. Ook heb ik een lange tijd in Zwijndrecht aan de Oude Maas gewerkt. Het zal vast allemaal bijgedragen hebben, dat er bij mij een bijna onbedwingbare behoefte naar een bestaan op of aan het water is ontstaan.
Op mijn 17e ben ik een keer met een zeilkamp meegegaan van de Willem de Zwijger III, een scoutinggroep gelegen aan het Wantij in Dordrecht. We werden door het moederschip van Dordrecht naar het IJsselmeer gesleept. Mijn broer en zus gaven leiding aan groepen kinderen van deze zeeverkenners. Wat vond ik het geweldig om te zeilen op een vlet en een schouw. De helft van de tijd regende het flink met veel wind. Liever regen en veel wind, dan zonnig windstil weer. Midden op het IJsselmeer op een stalen onzinkbare schouw van zeven meter met windkracht zeven en donkere dreigende wolken vond ik super indrukwekkend. De drie bootsjongens van de schouw, waren allemaal ervaren junioren bij de zeeverkenners. Ik voelde me veilig bij hen aan boord en genoot van de vrijheid.
Pas jaren later, toen ik rond de 30 was en al zo’n 10 jaar een goede baan in de verkoopbinnendienst had, kreeg ik het op m’n heupen. Ik woonde inmiddels in Huizen, ook wel de Haven van het Gooi genoemd. Huizen heeft drie gemeentehavens en twee commerciële jachthavens. Het bootvirus, dat sinds Zeeland ingekapseld zat, was weer geactiveerd. Het is dat mijn toenmalige partner mij tegenhield, anders had ik een polyester zeilbootje gekocht. Zij was bang dat ik verslaafd aan mijn boot zou raken. Achteraf gezien bleek dat zij een vooruitziende blik had.
Een aantal jaar later hadden mijn nieuwe partner en ik een drukke baan als ICT-consultant. We waren zeker 12 uur per dag met werk bezig. Op een gegeven moment stelde ik voor om ons huis te verkopen en een boot van zo’n 15 meter te kopen met alles erop en eraan om op te wonen. Mijn idee was om de boot tussen onze consultancy klussen in te leggen. ‘It takes two to tango’, de tijd was blijkbaar nog niet rijp om mijn droom te verwezenlijken.
Weer een paar jaar verder had ik mijn hectische baan in de consultancy aan de wilgen gehangen en ben ik in de (ont)zorgverlening gestart. Er kriebelde al een tijdje de wens om het allemaal iets simpeler te gaan doen. Een tiny house leek me in 2021 perfect te passen bij een simpelere leefstijl. Binnen een week kocht ik een nieuwe sleurhut en vertelde mijn huidige vriendin Mirella dat ik een caravan had bekeken en dat ik deze ging kopen. In het aprilnummer van het Motorboot magazine schreef ik hierover.
Het wonen in een kleine ruimte vond ik heerlijk en overzichtelijk en bleek een voedingsbodem te zijn van mijn langgekoesterde droom om een boot te hebben. Eind 2023 heb ik een spitsgatkotter, bouwjaar 1968, gekocht en heb m’n caravan verkocht. Het was best even wennen voor Mirella, dat ik ‘zomaar’ een beslissing kan nemen om mijn leven om te gooien. Het gevoel van vrijheid als ik naar de camping reed en nu zodra ik aan boord van mijn boot stap, is moeilijk in woorden te vatten. Na ruim vijf jaar samen voelt zij dit feilloos aan. Zij heeft eenzelfde soort gevoel als ze op haar paard over de Utrechtse Heuvelrug rijdt. We zijn graag bij elkaar, maar we zijn ook hele goede maatjes met onszelf. Ieder op onze eigen manier.
Vaartplas bij Almere juni 2026
Door de mooie jeugdherinneringen kom ik nog steeds graag in Zeeland. Vrijwel jaarlijks bezoek ik het schiereiland Walcheren voor een ‘trip down memory lane’. Mijn grote favoriet is het pittoreske stadje Veere, maar ook de badplaats Domburg mag niet ontbreken. Natuurlijk zijn er veel meer prachtige dorpen en steden die ik aandoe, zoals Zierikzee en Zoutelande. Zodra het na een heerlijk dagje tijd wordt om weer naar huis te gaan, rijd ik meestal nog even over de boulevard in Vlissingen en geniet ik van de laatste aanblik van Zeeland. Ook mijn herinneringen aan de vakanties in Duitsland zijn blijven hangen. In 2022 heb ik samen met Mirella een heerlijke vakantie gehad aan de Moezel. Heel bijzonder was onze kanotocht over de Moezel en de verschillende vulkaanmeren in de Eifel waarin we hebben gezwommen tijdens hete dagen.
Heb ik nog dromen? Wonen op een woonboot in de natuur met plaats voor een paard en een boot lijkt me de ultieme vorm van (samen)leven, maar ach, Mirella en ik hebben het goed nu.
Frans de Lange