Enige tijd geleden schreef ik de blog ‘Het mooiste van varen is niet varen’. Het ging er vooral om dat je binnen een relatie wat mij betreft helemaal niet allebei van varen hoeft te houden. Mijn vriendin Mirella en ik moesten in de zomervakantie van 2024 enorm wennen aan het samenzijn op mijn ‘nieuwe’ boot. Zij moest onder andere wennen aan het verblijf in een kleine ruimte en de herrie van de dieselmotor en ik was meestal alleen op de boot. Het zorgde wel eens voor een paar irritaties. Pas na een week samen varen en vooral veel niét varen begonnen we allebei te ervaren hoe fijn het is om samen met de boot op stap te zijn. Deze blog gaat over onze tweede zomervakantie samen.
In de periode tussen de beide vakanties in hebben Mirella en ik heel af en toe samen gevaren, soms met vrienden erbij. Op een dag zei ze dat ze zich kon voorstellen om tijdens de zomervakantie verder te gaan dan het jaar ervoor. Ze noemde zelfs Friesland. “Weet je het zeker?”, vroeg ik nog enigszins terughoudend. Ja, ze wist het zeker. Mijn hart maakte een sprongetje van geluk. In 2024 zijn we van Amersfoort tot en met Loenen aan de Vecht geweest. Mijn hoofd en hart gingen gelijk in de vakantiestand.
Mijn vader zat vroeger uren met z’n neus in de ANWB-reisgidsen ter voorbereiding van de vakantie. We hebben als gezin dan ook heel veel gezien in Nederland, België en Duitsland. Ik heb deze ‘tik’ gelukkig meegekregen en ging helemaal los in de Waterkaarten App. Binnen no-time had ik een mooie route uitgezet met als verste punt Ossenzijl in de kop van Overijssel. Per dag had ik aangegeven hoeveel uur we zouden varen en hoeveel dagen we op een locatie zouden verblijven. Het idee was om de hele vakantie off-grid te liggen, dus zonder walstroom. De nieuw aangeschafte 40 liter compressor koelbox verbruikt op papier weinig, dus ik had goede hoop dat de zonnepanelen de accu’s vol zouden houden als we een aantal dagen niet zouden varen. In het vaarseizoen lig ik sowieso los van de walstroom, maar dan vaar ik vrij veel. Een dag voor de vakantie had ik de koelkast volgestouwd met verse groente, fruit, vlees, vis en natuurlijk lekkere (fris)drank. We hoefden ons geen zorgen te maken over bevoorrading.
De oudste stad van de Veluwe
Op 21 juli vertrokken we naar Harderwijk, de oudste stad van de Veluwe en tevens onze eerste bestemming. Via het Gooimeer voeren we over het Eemmeer langs Spakenburg via het Nijkerkernauw naar de Nijkerkersluis. Tijdens het schutten ging er een stootwil overboord, maar Mirella viste deze vakkundig met de pikhaak uit het water. Het verval in deze sluis is te verwaarlozen, dus ‘easy peasy’. We vervolgden onze route over het Nuldernauw en na een tijdje zagen we Harderwijk liggen.
De fijne tocht duurde precies vier uur en met wind en veel regen arriveerden we in de haven. Een dag van tevoren had ik voor de zekerheid een plekje voor twee nachten geboekt bij W.V. Flevo. Vlak voor aankomst had ik duidelijke aanwijzingen gekregen van Yuri, de zeer (klant)vriendelijke havenmeester. Doordat ik in het eerste jaar dat ik de boot had veel heb gevaren, kon ik de boot zonder problemen in de krappe ligbox manoeuvreren.
De jachthaven met goede faciliteiten werd in 2015 aangelegd. Vanwege de bouw van een grote woonwijk werd de vorige haven, die op een andere plaats lag, gedempt. Op slechts een kilometer wandelen door de mooie woonwijk ligt het prachtige oude centrum van deze Hanze- en vestingstad aan de voormalige Zuiderzee. Sinds het droogvallen van de polder Zuidelijk Flevoland in 1968 heet de plas dankzij Godfried Bomans Wolderwijd, één van de Veluwerandmeren. Hij bedacht trouwens ook de naam Nuldernauw. Tijdens een wandeling langs de imposante vestingmuur kreeg Mirella spontaan een vakantiegevoel. Ze kende Harderwijk eigenlijk nog niet en was op slag verliefd. We hebben de avond en de dag daarna doorgebracht met stadswandelingen, terrasjes en lekker eten en drinken. Er stond een vrij harde wind, dus een tochtje met onze opblaasbare kano zat er helaas niet in.
Schilderachtig mooi
Na twee overnachtingen op deze heerlijk plek was het tijd om te vertrekken. Rond 10 uur voeren we via het aquaduct het Veluwemeer op. Twee uur later passeerden we het prachtige Hanze- en vestingstadje Elburg en voeren via het Drontermeer naar de Reevesluis. Aangezien ik toen nog geen marifoon had, gebruikte ik mijn mobiele telefoon voor de communicatie met brug- en sluiswachters. Het schutten verliep voorspoedig. Ik hoefde Mirella geen aanwijzingen te geven. Het ging allemaal heel erg relaxt samen. ‘Stiekem’ begon ik het samen varen toch wel héél erg leuk te vinden.
Na de Reevesluis voeren we stuurboord uit het Reevediep op. Deze waterverbinding tussen de (Gelderse) IJssel bij Kampen en het Drontermeer bestaat pas sinds 2019. Bij hoogwater wordt het overtollige water van de IJssel via het Reevediep afgevoerd. Doordat het Reevediep door een groen landschap meandert krijg je de indruk dat dit ‘riviertje’ met een lengte van slechts 7,5 km er altijd is geweest. Na een fijne tocht kwamen we bij de Scheeresluis. Ook hier verliep het schutten weer zonder problemen. Het water in de IJssel stroomde niet heel snel en het was ook niet druk qua scheepsverkeer. Voor mij was het de eerste keer op een échte rivier. Ik genoot van de eerste indrukken. In de verte zagen we de contouren van de Hanze- en vestingstad Kampen.
In het recente verleden was ik met een cliënt in Kampen geweest, maar per boot naar Kampen is een totaal andere beleving. We keken onze ogen uit en op een gegeven moment was het alsof ik naar het schilderij ‘Het stadsfront van Kampen met de Oude IJsselbrug ‘ van Johannes Boele keek. Johannes was directeur van een Kampense sigarenfabriek en schilderde in zijn vrije tijd landschappen en IJsselgezichten. Kampen heeft een rijke historie als Hanzestad, maar ik ‘kende’ deze stad alleen vanwege de sigarenindustrie. Mijn vader rookte vroeger namelijk Sumatra Cum Laude sigaren en op de mooie cederhouten kistjes stond ‘Oud Kampen’.
De avond voor aankomst had ik twee overnachtingen geboekt bij WVS IJsselmuiden. Dit was maar goed ook, want na vier uur varen hadden we de laatste goede plek in deze rustige knusse haven. We lagen naast het treinstation van Kampen aan de kant van IJsselmuiden vlak bij de imposante hefbrug met de ‘gouden’ elementen. Deze hefbrug werd in 1999 geopend. Mirella en ik genoten van een stadswandeling en sloten de dag af met een etentje in een restaurant. Het was best koud en winderig voor de tijd van het jaar en zodoende te koud om op een terras te eten.
Vanwege het overlijden van een cliënt ben ik de volgende dag rond 6 uur in de avond met de trein naar Naarden-Bussum vertrokken en vandaar met de OV-fiets naar Huizen. Mirella heeft zich in de avond prima alleen vermaakt in Kampen met een boek en een glas wijn en lekker eten op een terras achter glas, dus uit de wind, in de zon met een panoramisch uitzicht op Kampen en de prachtige IJssel. Wat wil je nog meer? De volgende dag heeft Mirella de omgeving met de vouwfiets verkend. Ik was bijtijds weer terug op de boot, omdat ik vóór de laatste sluisgang om 19 uur bij sluis Ganzendiep wilde zijn, zodat we die avond nog op onze derde bestemming zouden aankomen.
Zwemlust in Vollenhove
We vertrokken mooi op tijd en voeren eerst naar een bunkerstation op een kwartier varen. Na het tanken van zo’n 120 liter diesel voeren naar de mooie sluis Ganzendiep. Ik maakte een praatje met de vriendelijke sluiswachter. Na een kwartiertje voeren we alweer het Ganzendiep op, een riviertje van circa 9 km dat de IJssel met het Zwarte Meer verbindt. Het laatste stukje is niet bevaarbaar, maar via een zijtak kun je over de niet al te diepe Goot verder varen en kom je op het Zwolse diep uit. Op papier is de Goot tussen de staken maximaal 1 meter diep, maar in de praktijk gelukkig iets dieper. Een heel mooi idyllisch stukje natuur. In de verte zag ik de Kadoelerbrug liggen. Ik belde tegen zeven uur met de brugwachter. We waren laat, maar geen enkel probleem: “Ik zet de brug alvast open voor jullie”. Heel aardig! Via de Kadoelerbrug voeren we het Vollenhover kanaal op, dat op een natuurlijk riviertje lijkt. Na een half uur relaxt meanderen door de natuur arriveerden we rond half acht in het haventje van de botterwerf net voor Vollenhove.
We lagen op amper 100 meter afstand van paviljoen Zwemlust en de Stadsbrouwerij Vollenhove. Dit gloednieuwe moderne paviljoen is gebouwd op de plek waar in 1933 het oorspronkelijke paviljoen Zwemlust verrees. We hadden trek in iets te eten, zin in een drankje, de zon scheen én er was een groot terras. Ja, we hadden alles aan boord, maar spontaan geen zin meer om te koken. We genoten van het lekkere etentje op het grote terras met uitzicht op m’n boot. Na het eten hebben we nog een wandeling in de omgeving gemaakt. Dit keer zijn we niet in het centrum van het mooie plaatsje Vollenhove geweest. Hier waren we niet al te lang daarvoor met de auto geweest.
Er is er één jarig, hoera! 🎶
De volgende ochtend heeft Mirella gezongen voor mijn verjaardag en een heerlijk ontbijtje gemaakt. Het was prachtig weer, dus hup de plomp in. Via het haventje zijn we het kanaal in gezwommen. Heerlijk! Na een paar relaxte uren zijn in de loop van de middag vertrokken naar onze volgende bestemming op zo’n 2,5 uur varen aan de Beulakerwijde. Onderweg stopten we in Blokzijl, een voormalig Zuiderzee plaatsje met een heuse zeesluis, gelegen in het hart van Nationaal Park Weerribben Wieden. Van de havenmeester mochten we wel even liggen in de haven. Na een klein wandelingetje door het oude pittoreske centrum streken we neer op een piepklein terrasje met zicht op de oude haven. Na een paar uur gooiden we de trossen los en voeren we naar de oude sluis. We moesten even wachten en dat is geen straf.
Rond zes uur in de avond voeren we de sluis uit het Noorderdiep op richting de Beulakerwijde. Vrienden wonen aan deze wijdse plas en hadden ons uitgenodigd voor een BBQ in verband met mijn verjaardag. We voeren heel rustig en arriveerden rond 19 uur bij hun steiger aan huis. De BBQ werd opgestookt en al gauw genoten we van al het lekkers dat ze ons voorschotelden. We proostten met champagne op het goede leven. Na het eten liet ik hen de boot zien en pas toen merkte ik dat de scheg onder het roer de bodem raakte. Door de vrij stevige aanlandige wind waren er vrij veel golven. Voor de zekerheid heb ik de boot verplaatst naar de om de hoek gelegen Waterpark Beulaeke Haven. We hebben in deze prima haven de nacht doorgebracht.
Zwemmen in de Walengracht
De volgende dag zijn we met de vouwfietsen naar Giethoorn gefietst en hebben daar een groot deel van de dag ‘rondgehangen’. Mirella heeft in de oude kerk spontaan een klein zangconcert gegeven, terwijl ze zichzelf afwisselend op de piano en gitaar begeleidde. Daarna hebben we geluncht in café De Fanfare naar de gelijknamige zwartwit film uit 1958 van Bert Haanstra.
Later in de middag, toen we weer bij de boot waren, hebben we afscheid genomen van onze vrienden en voeren de Beulakerwijde op. Via Facebook had ik een paar tips gekregen om aan te meren. Bij aankomst bleek dat deze mooie aanlegplekjes bezet waren en midden op het meer waaide het te hard om het anker uit te gooien. Op een gegeven moment probeerde ik de boot midden op het meer met de pikhaak naar een aanlegsteiger te trekken en ineens had ik alleen nog het handvat in m’n handen. De pikhaak lag in het water, maar bleef gelukkig drijven. Binnen korte tijd kreeg ik deze weer te pakken. Misschien waaide het toch wel iets te hard om hier de nacht door te brengen.
Uiteindelijk vonden we een prachtige plek in het groen aan de Walengracht. Deze gracht verbindt de Beulakerwijde met het Giethoornsche Meer en is in de 16e eeuw aangelegd om turf uit het veengebied rond Giethoorn af te voeren. Op de heenweg hebben we hier al gevaren, maar voor Mirella was het nieuw, want zij deed op dat moment een dutje. Het was regenachtig, maar het klaarde op en we genoten van de zon. Volgens de ‘Windfinder App’ waaide het nog steeds flink, maar daar merkten we op dit plekje niks van. Er was geen zuchtje wind, het was er doodstil.
Tijdens deze vakantie hadden Mirella en ik al direct na vertrek uit Huizen een vakantiegevoel. Een groot verschil met het jaar ervoor. Het bootvirus had mij al sinds een jaar in z’n greep en tijdens de reis gaf Mirella een aantal keer aan dat ze het toch wel heel fijn vond. Nederland is een druk landje, maar er zijn zoveel gebieden waar je alleen bent in volledige stilte. Dit is wat wij nodig hebben om bij te laden. In de volgende blog neem ik jullie verder mee op deze mooie tocht.
Frans de Lange