Sinds begin 2018 schrijf ik blogs over mijn werk als ontzorgverlener. Ik schrijf omdat ik het leuk vind om mensen te inspireren en te motiveren om buiten hun kaders te treden. Onder het mom van ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ heb ik in 2018 een drastische carrière switch gemaakt van managing consultant in de ICT naar één op één begeleider. In 2021 ben ik parttime in een ‘sleurhut’ gaan wonen en verblijf ik vanaf mei 2024 parttime op mijn klassieke spitsgatkotter uit 1968. Sinds ik uit mijn comfortzone gestapt ben, is mijn leven nog leuker geworden.
Inmiddels heb ik mijn boot al een kleine 2 jaar en heb ik vele blogs geschreven. Over de aanschaf, de kleine verbouwingen, de tocht naar Friesland om het onderwaterschip te laten stralen en coaten en gewoon over het plezier om te varen. De Facebook groepen ‘Pleziervaart’ en ‘Varen in de winter, voorjaar, zomer en herfst’ zijn mijn platform vanaf het prille begin. Het platform van Motorboot.com is daar halverwege vorig jaar bijgekomen. Door het schrijven kom ik online veel in contact met mensen en de afgelopen tijd heb ik ook al veel mensen in het echt ontmoet. De gemene deler is ‘varen’, maar in de praktijk gaan de gesprekken al heel gauw over hele persoonlijke dingen. Door deze fijne uitwisseling van levenservaringen ontstaan mooie contacten. Dit is de werkelijke kracht van social media.
Al vanaf het prille begin reageerde Franca regelmatig op mijn vaarblogs en raakten we via de app Messenger soms even ‘aan de praat’. Een face-to-face ontmoeting met haar en haar man John was er nog niet van gekomen. Vorig jaar in de zomer bijna; mijn vriendin Mirella en ik lagen met de boot in de nieuwe botterwerf bij Vollenhoven. Franca had doorgegeven, dat zij in hun nieuwe Noorse spitsgat-achtige boot langs zouden varen. Ik stond met mijn koffie cupje in mijn hand naar hen te zwaaien, klaar om hen het haventje in te loodsen. Het bleek dat John andere plannen had. Met het cupje nog in mijn hand heb ik gezwaaid, totdat ze uit het zicht waren. Haha. Wat in het vat zit, verzuurt niet.
Begin januari stuurde ik een berichtje naar Franca of zij en John het leuk zouden vinden als ik de volgende dag langs zou komen met de boot. Zij wonen aan de Eem en hebben een eigen steiger om de boot af te meren. Aangezien hun eigen boot in de winterstalling staat, was er genoeg ruimte voor mijn boot. Lang verhaal kort; ‘ja leuk, gezellig, tot morgen!’ of iets in die strekking.
Op zaterdag 3 januari was het niet bepaald lekker weer om te gaan varen. De mensen die mij inmiddels ‘kennen’ weten dat slecht weer mij niet tegenhoudt om te gaan varen. ‘Slecht’ weer is relatief. Voor mij bestaat slecht weer niet echt, als ik maar kan varen. Windkracht 5 is voor geen reden om niet te varen en regen en kou houden mij ook niet tegen. Op deze dag waaide het flink en het vroor. Er was sneeuw voorspeld, maar dat viel in de praktijk nog mee. Gelukkig was de haven zo goed als ijsvrij. Geen schade aan mijn antifouling deze keer.
Op het Gooimeer waaide het flink. Ik zag witte schuimkoppen en dat betekent dat het zeker windkracht 4 is. Het werd mistig en even later begon het flink te sneeuwen. ‘Heb ik er wel goed aan gedaan om te vertrekken?’ vroeg ik mijzelf af. Natuurlijk heb ik er goed aan gedaan. Ik wil zo veel mogelijk ervaring op doen in allerlei verschillende omstandigheden. Een ‘sneeuwstorm’ met slecht zicht had ik nog niet meegemaakt. Het Gooimeer is in allerlei opzichten een ideale plek om te oefenen; het is er ruim, er is weinig beroepsvaart en je hebt geen sterke stroming zoals op vele rivieren. Voor de zekerheid heb ik de functie ‘volgen’ op de KNRM-app geactiveerd.
Dus ja, ik vond dat ik er goed aan deed om te vertrekken. Koffiedrinken met enthousiaste pleziervaarders is sowieso een goede reden om de trossen los te gooien. De waterkaarten app is een uitkomst, als je ontvangst hebt. Je weet redelijk nauwkeurig waar en aan welke kant van de vaargeul je vaart. Onmisbaar voor mij!
Met een telescoop raamwisser veegde ik via het open raam in de stuurhut de sneeuw van de ramen. Ik heb maar één ruitenwisser, dus vandaar deze primitieve oplossing. De dieselheteluchtkachel stond op vol vermogen te blazen en hield de stuurhut redelijk warm. Er was wel veel condens op de ramen. Een ventilator bij het linker raam en een wisser en een anti-condensdoek zorgden voor redelijk goed zicht door de andere ramen.
Net toen ik me begon af te vragen of ik wel goed zicht zou hebben op de Eem klaarde het op. Weg mist, weg sneeuwbui, weg veel wind. Hello sunshine! Het winterse tafereel heeft hooguit 25 minuten geduurd. Ik kon de monding van de Eem in de verte al zien liggen. Bizar hoe snel het kan omslaan. Recent heb ik mijn marifoon basiscertificaat gehaald en is mijn nieuwe marifoon geïnstalleerd. Dit ter verhoging van de veiligheid aan boord. Een AIS systeem mét transponder wordt binnenkort geïnstalleerd. In geval van varen met (onverwachte) mist of in de avond is het fijn, dat anderen met een AIS aan boord mij kunnen zien. Tenslotte vaar ik 95% van de tijd alleen.
Na een niet al te lange tijd varen op de Eem appte ik Franca dat ik er bijna was. Zij en John wachtten mij al op bij hun steiger. Met een beetje hulp van hen, lag mijn boot binnen no-time binnen de stalen meerpalen aan de damwand. Wat een mooie plek is dit. Je hebt daar een prachtig uitzicht over de Eem. Ik ben er vaak langs gevaren.
Twee hartelijke mensen heetten mij van harte welkom. We hadden heel veel gespreksstof. John heeft mijn blogs op deze website gelezen en dit heeft hem geïnspireerd om op hun boot het één en ander te gaan veranderen. Hij had een aantal vragen over de technische aanpassingen bij mij aan boord. We hebben zeker zo’n twee uur met elkaar gesproken en waren natuurlijk nog lang niet uitgepraat. Aangezien je buiten het vaarseizoen niet mag overnachten aan de Eem, nodigden zij mij uit om aan hun steiger te liggen, als ik wil overnachten. Zolang hun boot op het droge staat, is dat een aanlokkelijk aanbod. Ik ga hier zeker gebruik van maken.
Rond 17 uur nam ik afscheid van deze fijne mensen. Het klinkt als een cliché, maar het was écht alsof ik hen al jaren ken. Dit heb ik heus niet met iedereen hoor. Franca en John, dank voor jullie gastvrijheid. Tot de volgende keer!
Frans de Lange
